Stowarzyszenie Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich jest kontynuatorem
Centralnego Związku Osadników Wojskowych powstałego w marcu 1922 roku
Strona główna Historia osadnictwa wojskowego Historia Stowarzyszenia Nasza działalność KRESOWE STANICE
Pomnik Osadników Sztandar Adresy i kontakty Wydawnictwa i pamiątki Archiwum Ciekawe strony
PAPIEŻ JAN PAWEŁ II WIELKI

1. Rodzice, dzieciństwo i młodość w II RP (1920-1939)
Urodził się 18 maja 1920 r. w Wadowicach jako syn Karola i Emilii z Kaczorowskich. Od śmierci matki w 1929 r., wychowywany był przez ojca. W r. 1934 zmarł jego starszy brat Edmund, który był lekarzem.


Roczny Karolek

W r. 1938 Karol wyjechał z Ojcem do Krakowa i rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, przerwane przez wybuch II  wojny światowej.

2. W czasie II wojny światowej (1939-1945)
W książce André Frossarda ""Nie lękajcie się!"Rozmowy z Janem Pawłem II", wydanej w r. 1983 w Krakowie przez Wydawnictwo Znak, jest następujący zapis: "Mój ojciec, którego uważam za niezwykłego człowieka, zmarł - prawie nagle - podczas drugiej wojny światowej i okupacji, zanim ukończyłem dwudziesty pierwszy rok życia". Gdy Jan Paweł II wymienił nie tylko nazistowskich, ale również sowieckich okupantów, cenzura PRL uznała za stosowne wykreślić ten fragment powołując się na ustawę z 31. VII. 1981 o kontroli publikacji i widowisk.
W dalszej części tej książki Papież powiedział: "Byłem wówczas robotnikiem, pracowałem w kamieniołomie, tzw.  wapienniku, który dostarczał materiału do wielkiej fabryki sody w  dzielnicy Krakowa, która nosiła nazwę Borek Fałęcki".


Karol Wojtyła jako aktor Teatru Rapsodycznego

W r. 1942 Karol Wojtyła postanowił zostać księdzem i rozpoczął studia na tajnych kompletach Wydziału Teologicznego UJ. W konspiracji był żołnierzem AK i  działał w Teatrze Rapsodycznym.

3. W służbie kapłańskiej, w nauce i twórczości
1 listopada 1946 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Adama Sapiehy. Po studiach teologicznych w Rzymie rozpoczął pracę jako wikariusz w Niegowici i w Krakowie, a następnie jako prefekt i  duszpasterz akademicki.


Na górskiej wycieczce

W r. 1948 uzyskał stopień naukowy doktora, a w r. 1953 doktora habilitowanego. Od 1954 r. wykładał etykę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W r. 1958 został krakowskim biskupem pomocniczym, a w r. 1964 arcybiskupem. Aktywnie uczestniczył w Soborze Watykańskim II  (1962-1965).
W r. 1967 otrzymał nominację kardynalską. Gdy zastanawiano się, czy kardynałowi "uchodzi" jeździć na nartach, pływać z młodzieżą kajakami i wędrować po górach, odpowiedział z właściwym sobie poczuciem humoru, że w Polsce robi to 50% wszystkich kardynałów.
Związany był z  wieloma środowiskami aktywności religijnej i społeczno-patriotycznej, wspierając je swoim autorytetem. Spotykał się ze Związkiem Legionistów i  domagał się między innymi renowacji Kopca Józefa Piłsudskiego na Sowińcu, który został zdewastowany przez władze komunistyczne.
W latach 1939-1978 Karol Wojtyła pod pseudonimami "Andrzej Jawień", "A. Gruda" i "Piotr Jasień", opublikował następujące utwory: "Renesansowy psałterz (Księga słowiańska)", "Hiob. Drama ze Starego Testamentu", "Jeremiasz. Drama narodowe w trzech działach", "Pieśń o Bogu ukrytym", "Brat naszego Boga", "Pieśń o blasku wody", "Myśl jest przestrzenią dziwną", "Kamieniołom", "Profile Cyrenejczyka", "Przed sklepem jubilera" (na podstawie tego utworu zrealizowany został później film), "Narodziny wyznawców", "Kościół (fragmenty)", "Wędrówka do miejsc świętych", "Rozważania o ojcostwie", "Promieniowanie ojcostwa (misterium)", "Wigilia wielkanocna 1966", "Myśląc Ojczyzna...", "Rozważanie o śmierci", "Odkupienie szuka Twego kształtu, by wejść w niepokój wszystkich ludzi".

4. Papież Jan Paweł II (1978-2005)
Po śmierci papieża Jana Pawła I, 16 października 1978 r. Karol Wojtyła został powołany do godności papieża i przybrał imię Jan Paweł II. Po raz pierwszy od 456 lat papieżem nie został Włoch. Podczas inauguracji pontyfikatu Jan Paweł II wygłosił przesłanie: "Nie lękajcie się! Otwórzcie drzwi Chrystusowi!"


Po wyborze na papieża z kard. Stefanem Wyszyńskim - Prymasem Polski

W Jego pontyfikacie, w encyklikach, w 104 pielgrzymkach do prawie 200 krajów świata, w homiliach, spotkaniach, w twórczości oraz we wszystkich innych działaniach, najważniejsze były relacje etyczne pomiędzy osobą ludzką a Bogiem.
Napisał 14 encyklik: "Redemptor hominis" (o Chrystusie - Odkupicielu człowieka, 1979), "Dives in misericordia" (1980), "Laborem excercens" (1981), "Dominum et Vivificantem" (1986), "Sollicitudo rei socialis" (1987), "Centesimus annus" (1991), "Veritas splendor" (1993), "Evangelium vitae" (1995), "Ut unum sint" (1995), "Fides et ratio" (Wiara i rozum, 1998), "Ecclesia de Eucharistia" (2003).
Jan Paweł II w  sposób twórczy uczestniczył w opracowaniu i wprowadzeniu w życie posoborowego "Katechizmu Kościoła katolickiego". Jest autorem niezliczonej do końca adhortacji, homilii i wywiadów. Do Jego najważniejszych książek należą: "Przekroczyć próg nadziei" (1994), "Dar i tajemnica" (1996), "Wskazania na trzecie tysiąclecie" (2001), "Elementarz Jana Pawła II" (2001), "Modlitwy: Czas Misji" (1992), "Modlitwy: Ewangelia Cierpienia" (2002), "Tryptyk rzymski" (2002), "Autobiografia" (2003) "Wstańcie, chodźmy!" (2004) oraz "Pamięć i tożsamość" (2005).

5. Pielgrzymki do Polski


Warszawa 8 czerwca 1991 roku, na Zamku Królewskim z Lechem Wałęsą

Nie tylko dla Polaków, ale również dla milionów ludzi z wielu państw, które były pod sowieckim panowaniem, a także dla wielu innych, w  których nie respektowano praw ludzkich i obywatelskich, pielgrzymki Jana Pawła II miały ogromne znaczenie. Ośmiokrotnie Papież pielgrzymował do Polski. Po raz pierwszy w roku 1979, a następnie w latach: 1983, 1987, 1991, 1995, 1997, 1999 i w 2002 r. Niemożliwa do przecenienia jest Opatrznościowa rola Jana Pawła II w powstaniu Solidarności i w tych działaniach, które doprowadziły do rozpadu ZSRR jako "imperium zła".

6. Zamachy na życie Papieża i ich konsekwencje
13 maja 1981 r. uciekinier z  tureckiego więzienia Mehmet Ali Agca, na placu Świętego Piotra w Rzymie, z  niewielkiej odległości dwukrotnie strzelił do Jana Pawła II. Trafił, ale  mimo to nie zdołał Go zabić. Przy próbie trzeciego strzału pistolet zaciął się, co według specjalistów zdarzyć się mogło raz na milion strzałów.
Jest oczywiste i niesporne, że wynajęty do tego morderstwa Agca nie działał sam. Wybitna dziennikarka amerykańska o głębokiej znajomości problemów Europy, Afryki, Środkowego Wschodu i Azji - Claire Sterling opisała i  udokumentowała tę sprawę w książce "Zamach". Współsprawcy tej zbrodni, poza samym Ali Agcą, który według planów rozkazodawców nie miał przeżyć zamachu, lękając się o swoje życie nie ujawnił dotąd prawdy i wielokrotnie zmieniał swoje zeznania.
Próbę zabicia Papieża podjęto jeszcze raz w r. 1982. Była jednak wola Boga, aby Jan Paweł żył i odradzał ludy Ziemi. Rany, skomplikowane operacje i ogromne ilości leków szkodziły zdrowiu Papieża i były powodem Jego narastających cierpień. Znakiem Opatrzności stało się niewątpliwie to, że nawet Jego cierpienia przeobraziły się w  misję ewangelizacyjną Wielkiego Namiestnika Chrystusa, który wziął Krzyż i  szedł ku Niemu drogą Golgoty.

7. W dziejach narodu i świata
Widząc i  wiedząc to, co dzieje się po 2 kwietnia 2005 r. - po odejściu Jana Pawła II do Bożej Wieczności - niezliczona ilość ludzi, która wcześniej nie miała daru Wiary, odradza się duchowo i zaczyna rozumieć: Kim był i jak odmienił Polskę oraz Świat wprowadzając ludzkość w III Tysiąclecie Chrześcijaństwa. Bardziej chyba niż dla innych narodów, jest to  zobowiązujące dla nas - Polaków.
Cyprian Kamil Norwid napisał: "Kto dziś się jeszcze w dzieje nasze wczyta, Powie o polskiej "pospolitej rzeczy" "Niepospolita" Tak myślał i czuł także Jan Paweł II, gdy podczas homilii wygłoszonej 2 czerwca 1979 r. na placu Zwycięstwa w Warszawie powiedział: "Dzieje narodu zasługują na właściwą ocenę wedle tego, co wniósł on w  rozwój człowieka i człowieczeństwa, w jego świadomość, serce, sumienie. To  jest najgłębszy nurt kultury".

Niechaj Jan Paweł II jako Odnowiciel i  Patron Polski przyczyni się do tego, że wypłyniemy na głębie kultury duchowej, wypełniając do końca to, co zostało nam dane i zadane!

Antoni Lenkiewicz

Designed by M.Sz.